το σπίτι στο βουνό

Σαν έχτισα το σπίτι στο βουνό αυτό που απ' όλα πιότερα αγάπησα ήταν τα παράθυρα, που αγνάντευαν και χάιδευαν τα συνεφα στα παιδικά μου όνειρα .

Σαν έφτιαξα 'κείνα τα παράθυρα που μου φέρναν το μήνυμα πως περ' από το βουνό προβάλλει φιγούρα σάρκινη εγώ, μέσα σε άρμα ξύλινο ξεχνιόμουν μαγεμένος να κοιτώ.

Εκείνα τα παράθυρα που ο χρόνος θα σφραγιση αδυσώπητος , πάντα μ' αγάπη θα μουρχονται στο νου, θύμα κι αυτά του τραγικού πολιτισμού που ταριχεύει τα όνειρα ..και τις καρδιές κουρσεύει. Να ψάχνω στα συντρίμμια να τα βρω .

ΠΕΛΑΓΟΣ

Την αιτία δεν θυμάμαι μα σου γράφω .

έχω ένα ορίζοντα που καίει , που σπαρταράει

και δέρνεται στα κύματα μιας θάλασσας

που δεν ξέρω κι αποζητώ που δεν γνωρίζω.

κουρασμένος μα ταξιδεύω και μια μέρα θα βρω το καράβι

που μας ζαλίζει , στη θάλασσα που μας κοιμίζει , πάνω στο κύμα

που μας θρηνεί και νανουρίζει .

Και το μαχαίρι που καίγεται σιγά- σιγά απ΄ τ΄ οξυγόνο ,

ακόμα επιμένει , τις παλιές πληγές να ξανανοιγει.

Τι θα κάνω , πέλαγος.

Κροκάλες ,στην ακτή ξεχωρίζω να πετώ στα νερά .

Κάποιο Μάρτη θα ναι μπορ ι και Απρίλη .

Φύγατε μαζί .

Εσείς για αλλού .....

Κι εγώ για πάντα.

ΣΤΟΝ ΡΑΦΑΗΛ ΚΑΙ ΑΝΝΑ

Αυτό το ταξίδι της ζωής μοιραστήκαμε . Κι αυτή η περιπέτεια μας έφτασε στο ακρογιάλι της μοναξιάς και του θανάτου , γιατί εκεί καταλήγει ο άνθρωπος όταν κινήσει να βρει ποιος είναι ....... βλέπω τον δρόμο σας μα δεν σας λυπάμαι . Καταλαβαίνω μα δε θα κάνω τίποτα να σας γυρίσω πίσω , πάτε καλά , ίσια και πάντα μπρος . Πρόσω ολοταχώς οι μηχανές σας .Δεν σας φοβάμαι εσάς τους δυο , είστε δυνατοί , θα τα καταφέρετε !

Καλά σας ταξίδια πουλάκια μου.

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΟΥ

Είσαι παιδί του σύμπαντος , αξίζεις όσο τα δέντρα και τα άστρα , έχεις κάθε δικαίωμα να υπάρχεις . Το σύμπαν χωρίς αμφιβολία , τραβά το δρόμο του , είτε το συνειδητοποιείς είτε όχι . Για αυτό συμφιλιώσου με τον θεό, όπως και να τον καταλαβαίνεις .

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Μανία έχει ο κόσμος να ζωγραφιζη , μανία να περιγραφη .

Η ζωγραφική κι' η περιγραφή είναι η μεγαλύτερη πληγή του αιώνα μας.

Λίγες περιγραφές όσο μπορείς , περιέγραψε μονάχα εκείνο που είδες ξεχωριστά εσύ και που είσαι βέβαιος πως το είδες . Δεν είναι άνθρωπος στον κόσμο που να μην είδε ένα δάσος , ένα βουνό , ένα ποτάμι , ένα περιγιάλι , ίσως να τα είδε καλύτερα από σένα .

Γιατί θέλεις να του χαλασης την παρθενική του εντύπωση ?

Αν είναι απλοϊκός θα σε πιστεψη εσένα - γιατί οι απλοϊκοί πιστεύουν καθετή που είναι γραμμένο - και θαλλαξη μια όμορφη εικόνα πο'υχει μέσα του μια εικόνα σύμφωνη με τη φύση του , με μια άλλη , ασχημοτερη ίσως και ξένη για την ψυχή του .

Έτσι χαλούμε την όμορφη ποικιλία των ψυχών . Εκατό άνθρωποι βλέπουν τώρα εξ αιτίας μας ένα θαύμα μ' ένα τρόπο , ενώ μπορούσαν να το δούνε μ' εκατό . Γιατί το βλέπουνε μονάχα , όπως το είδες , κι' όπως το ασχημοειδες ίσως εσύ.

ΣΙΩΠΗ

Δεν είναι που δεν βρίσκω λέξεις να σε τραγουδήσω , είναι που δεν σ' αρέσουν τα τραγούδια μου.

Στο κάτω , κάτω .

Αν νομίζεις πως είσαι το φως μην ξεχνάς πως εγώ γύρισα το διακόπτη .

Κι αν γονατίσω μπροστά σου δεν είναι για να με λυπηθείς .

Τα χείλη μου θέλουν σιωπή για να βρουν το δρόμο τους .

ΣΤΟΝ ΡΑΦΑΗΛ

Όλα μπροστά σου μαύρα , η κάθε μέρα

πιο μαύρη από τη νύχτα . Η φωτόσφαιρα

σβησμένη χρόνια πι σο απ΄ τα βουνά .

Κι αν κάποτε τα μάτια σου γυρνάνε

πι σο , διπλά πονάς , τι βλέπεις να' ναι

πιο μαυρ' απ' τα παλιά, τα τωρινά.

Τι καλά να' σαι πρώτος . Από σένα

μόλις τώρα αρχινά η μεγάλη τέχνη .

Αν το πιστεύεις, είναι αλήθεια . Νόμος.

Την κάθε μέρα πιο θα μεγαλώνεις ,

που να μη σε χωράει τουτ' η πατρίδα .

Μα τι σε νοιάζει εσένα.

Χρόνια τηνε μετρούσαν οι πατούσες σου .

Να λυπάσαι τον άλλον , που παιδεύεται

να μη φανεί μικρός στον εαυτό του ,

να μη γελιέται και να μη γελάει ,

να μη στολίζει μα να ξεγυμνώνει .

Κι όταν τον αγκαλιάσει η μάνα γης ,

θα φανουνε τα σωστά του μέτρα.