ΠΕΛΑΓΟΣ

Την αιτία δεν θυμάμαι μα σου γράφω .

έχω ένα ορίζοντα που καίει , που σπαρταράει

και δέρνεται στα κύματα μιας θάλασσας

που δεν ξέρω κι αποζητώ που δεν γνωρίζω.

κουρασμένος μα ταξιδεύω και μια μέρα θα βρω το καράβι

που μας ζαλίζει , στη θάλασσα που μας κοιμίζει , πάνω στο κύμα

που μας θρηνεί και νανουρίζει .

Και το μαχαίρι που καίγεται σιγά- σιγά απ΄ τ΄ οξυγόνο ,

ακόμα επιμένει , τις παλιές πληγές να ξανανοιγει.

Τι θα κάνω , πέλαγος.

Κροκάλες ,στην ακτή ξεχωρίζω να πετώ στα νερά .

Κάποιο Μάρτη θα ναι μπορ ι και Απρίλη .

Φύγατε μαζί .

Εσείς για αλλού .....

Κι εγώ για πάντα.

ΣΤΟΝ ΡΑΦΑΗΛ ΚΑΙ ΑΝΝΑ

Αυτό το ταξίδι της ζωής μοιραστήκαμε . Κι αυτή η περιπέτεια μας έφτασε στο ακρογιάλι της μοναξιάς και του θανάτου , γιατί εκεί καταλήγει ο άνθρωπος όταν κινήσει να βρει ποιος είναι ....... βλέπω τον δρόμο σας μα δεν σας λυπάμαι . Καταλαβαίνω μα δε θα κάνω τίποτα να σας γυρίσω πίσω , πάτε καλά , ίσια και πάντα μπρος . Πρόσω ολοταχώς οι μηχανές σας .Δεν σας φοβάμαι εσάς τους δυο , είστε δυνατοί , θα τα καταφέρετε !

Καλά σας ταξίδια πουλάκια μου.

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΟΥ

Είσαι παιδί του σύμπαντος , αξίζεις όσο τα δέντρα και τα άστρα , έχεις κάθε δικαίωμα να υπάρχεις . Το σύμπαν χωρίς αμφιβολία , τραβά το δρόμο του , είτε το συνειδητοποιείς είτε όχι . Για αυτό συμφιλιώσου με τον θεό, όπως και να τον καταλαβαίνεις .

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Μανία έχει ο κόσμος να ζωγραφιζη , μανία να περιγραφη .

Η ζωγραφική κι' η περιγραφή είναι η μεγαλύτερη πληγή του αιώνα μας.

Λίγες περιγραφές όσο μπορείς , περιέγραψε μονάχα εκείνο που είδες ξεχωριστά εσύ και που είσαι βέβαιος πως το είδες . Δεν είναι άνθρωπος στον κόσμο που να μην είδε ένα δάσος , ένα βουνό , ένα ποτάμι , ένα περιγιάλι , ίσως να τα είδε καλύτερα από σένα .

Γιατί θέλεις να του χαλασης την παρθενική του εντύπωση ?

Αν είναι απλοϊκός θα σε πιστεψη εσένα - γιατί οι απλοϊκοί πιστεύουν καθετή που είναι γραμμένο - και θαλλαξη μια όμορφη εικόνα πο'υχει μέσα του μια εικόνα σύμφωνη με τη φύση του , με μια άλλη , ασχημοτερη ίσως και ξένη για την ψυχή του .

Έτσι χαλούμε την όμορφη ποικιλία των ψυχών . Εκατό άνθρωποι βλέπουν τώρα εξ αιτίας μας ένα θαύμα μ' ένα τρόπο , ενώ μπορούσαν να το δούνε μ' εκατό . Γιατί το βλέπουνε μονάχα , όπως το είδες , κι' όπως το ασχημοειδες ίσως εσύ.

ΣΙΩΠΗ

Δεν είναι που δεν βρίσκω λέξεις να σε τραγουδήσω , είναι που δεν σ' αρέσουν τα τραγούδια μου.

Στο κάτω , κάτω .

Αν νομίζεις πως είσαι το φως μην ξεχνάς πως εγώ γύρισα το διακόπτη .

Κι αν γονατίσω μπροστά σου δεν είναι για να με λυπηθείς .

Τα χείλη μου θέλουν σιωπή για να βρουν το δρόμο τους .

ΣΤΟΝ ΡΑΦΑΗΛ

Όλα μπροστά σου μαύρα , η κάθε μέρα

πιο μαύρη από τη νύχτα . Η φωτόσφαιρα

σβησμένη χρόνια πι σο απ΄ τα βουνά .

Κι αν κάποτε τα μάτια σου γυρνάνε

πι σο , διπλά πονάς , τι βλέπεις να' ναι

πιο μαυρ' απ' τα παλιά, τα τωρινά.

Τι καλά να' σαι πρώτος . Από σένα

μόλις τώρα αρχινά η μεγάλη τέχνη .

Αν το πιστεύεις, είναι αλήθεια . Νόμος.

Την κάθε μέρα πιο θα μεγαλώνεις ,

που να μη σε χωράει τουτ' η πατρίδα .

Μα τι σε νοιάζει εσένα.

Χρόνια τηνε μετρούσαν οι πατούσες σου .

Να λυπάσαι τον άλλον , που παιδεύεται

να μη φανεί μικρός στον εαυτό του ,

να μη γελιέται και να μη γελάει ,

να μη στολίζει μα να ξεγυμνώνει .

Κι όταν τον αγκαλιάσει η μάνα γης ,

θα φανουνε τα σωστά του μέτρα.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Τρίτη μέρα πάνω στο βουνό ....... κουράστηκες γλυκά , σκαρφαλώνοντας στους βράχους .

Καμμια κούραση δεν είναι έτσι όμορφή , σαν τον κόπο του γεωργού που σκάβει το χώμα ,σαν τον αγώνα του κυνηγού που λαχανιαζει στις κακοτοπιές , σαν τον ίδρωτα του υλοτόμου που κατεβάζει το τσεκούρι απάνω στους μεγάλους γέρικους κορμούς.

Κάθε άλλη κούρασή , κάθε κόπος άλλος , κάθε ιδρώτας που χύνεται στην πολιτεία , μέσα , είναι αγώνες άσχημοι , ξένοι στη φύση του ανθρώπου .

Κάθισε στην ψηλή πέτρα απάνω στην κορφή του ουρανού , και κοίτα κάτω στο συλλογισμένο λόγγο που ξυπνάει και πρασινίζει , κοιτάς μακριά τον ήρεμο κάμπο με τα σπαρτά του , πέρα τη θάλασσα την ερωτιάρα που αγκαλιάζει τις ασάλευτες στεριές , αντιπέρα τα ψηλά βουνά , τα αντρειωμένα . Όλα μαζί πλέουν ακόμα σε μια θαμπή καταχνιά . Το όνειρο τ' αχει σφιχτοδεμένα και δεν τα χώρισε η ζωή.

Όμως εσύ τα ξεχωρίζεις αδιάκριτα . Η στενάχωρη ψυχή σου δεν τα χωρεί όλα μαζί , σαν ένα μεγάλο θέμα , και λες ..( Να ΄μουν ζωγράφος να τα ζωγραφίσω .) καλύτερα που δεν είσαι . Κάθε ψυχή έχει τον τρόπο της να δειξη τον θαυμασμό της σε κάθε τι που τη συγκίνησε βαθεια . άλλος τραγουδάει , άλλος παίζει τη φλογέρα , άλλος αποτυπώνει απάνω στο χαρτί , στο μουσαμά η στο μάρμαρο το είδωλο της λατρείας του, κι άλλος μονάχα αναστεναζη , δακρύζει η σωπαίνει .

Εσύ δεν έκανες , τίποτα απ΄ αυτά , τίποτα απ' όσα είναι σύμφωνα με τη φύση σου και τη δύναμή σου . Ζήλεψες μονάχα την ξένη τέχνη , που δεν την έχεις , γυρεψες να'σαι ζωγράφος για να ζωγραφισης , σου ορκίζομαι πως θα'κανες μια άσχημη εικόνα . Απαράλλαχτα ο ζωγράφος , που θα'λεγε ...( Ας ήμουν ποιητής να τραγουδήσω αυτή την ομορφιά ), είναι βέβαιο πως δεν την ένοιωσε βαθεια μέσα σου , κι'αν ήσουν ποιητής όπως το θέλεις , θα'κανες ένα άσχημο ποίημα , ... Έλα πάλι , έλα ξανά και κάθισε στην ψηλή πέτρα . Αν από τα σπλάχνα σου αναβλύζει ένα τραγούδι τραγουδησετο .

Ειδεμή κατέβα και μη ξανανέβης πια . Τίποτα δεν θα φελούσε να'σουν ζωγράφος.

ΤΙΠΟΤΑ , ΣΕ ΒΕΒΑΙΩΝΩ ...